KORKULUK

THE END
Yükleyen Premium-films-Tv

Devamı Buradan ...>>

YUVARLAK YEŞİL NANELİ ŞEKER

Bayram deyince aklıma ilk gelen şey şekerdir. Ne var bunda, tabii şeker gelir demeyin. Bu başka şeker. Bu yuvarlak, yeşil, naneli şeker. Bu nefes boruma kapak olan şeker.
En fazla 7 yaşındaydım. Çocukluğumda bayramlar yaz aylarına geldiğinden mütevellit, ailecek İzmir'deydik. Kalabalıktı o zaman bayramlar, güzeldi, eğlenceliydi. Harran gürren, bi telaştır geçer giderdi. Tadına doyulmaz dediğimiz cinsten yani...
Yine bir bayram sabahı, güzel anneannemin o şirin evinin balkonundaydım. Şekerliğin içindeki bütün yuvarlak, yeşil, naneli şekerleri seçip cebime doldurmuştum. Kardeşimden saklamak içinde, elimi cebimin üzerine kapatıyordum; görüp anneme söylemesin diye. Neyse bayram dolayısyla elime geçen, sınırsız şeker yeme özgürlüğünün tadını çıkarıyordum işte siz düşünün..
Birden emiş gücüme hakim olamadığımı hatırlıyorum.
2000walt çekiş gücü olan elektirkli süpürge gibi bir anda sömürdüm şekeri. İçime çekmemle boğazıma kaçması bir oldu tabii....

Nefes almaya çalışıyorum. Çekiyorum çekiyorummmmm hava yok. Öylece kalakaldım. O can havliyle anneme koşturdum. Sonradan anlatılana göre bembeyazmışım. Nasıl bir hal aldıysam artık annem beni görür görmez anladı ve başladı sırtıma vurmaya gümm gümm gümmmm...
Yok takılmıştı . Ne ileri, ne geri.... Ben o panikle etrafıma bakınırken ve annem beni tartaklarken:) odaya bir dev girdi . Devamında ağzımın içine giren bir parmak hatırlıyorum. Küçük dilimi aşıp bademciklerime doğru ilerliyordu :) O parmakların sahibi dayımdı. 1.80lik boyu bana ne kadar uzun gelirdi o zaman Allahım. Dünyanın en uzunu zannederdim dayımı ve günden sonra en uzun parmaklı adamı:)...
Neyse Boğazımda gezinen o parmak çekti aldı şekeri nefes borumdan. Ohhh o huzur, nefes alabilmenin verdiği dayanılmaz hafiflik anlatılmaz tabii...
Canım dayıcımm iyiki oradaydın ve iyiki parmakların o kadar uzundu:))
O günden sonra takdir edersiniz ki şekere her elimi uzattığımda arkamdan bir ses ' çabukk kır o şekeri, öyle ye'...
Annem o günden sonra olaya el attı tabii.:) Şu an 29 yaşındayım ve hala şekerleri emerek değil kırıp, çiğneyerek yiyorum. İşte benim aklıma gelen bir bayram anısı:)
Bu arada herkese bayram gibi bayramlar diliyorum. Şekerlerinizi kırıp, öyle yiyin diyorum;) Kalabalıkla geçsin bayramlarınız. Kuru kalabalık değil ama. Sevdiklerinizle olsun ki bayram olsun.
Sevgiyle.....
Devamı Buradan ...>>

BAYRAM: YARİN CEMALİNİ GÖRMEKTİR BİZE

Bayram: Ramazan bitti diye sevinmek, her an her yerde ağzında bir şeyleri geveleme özgürlüğü ya da boğazlanan kuzu-koçların inek ve hatta develerin -ne kadar büyük olurlarsa sırattan geçme kolaylaşacak ya-karşılarına geçip onları nasıl işkembeye indireceğini düşlemek değil. Bütün bir yıl içinde iş hayatından bunalıp birkaç kez 3–5er günlük kafadan tatil yapma sevincine dönüşmüş bir kutlama bile değil bana göre.

Bayram: YAR'in cemalini hiç beklemediğin bir anda karşında görmektir…
Kapının çalınışından onun geldiğini iç sesinle hissetmek…
Sevgilinin dokunuşu, şefkati, korumasıdır bayram…
Pişirdiğin yemeği sevdiklerine yedirirken yüzlerindeki mutluluğu seyredebilmek…
Nefes boruna bir şeyler kaçıp 1–2 saniye nefessiz kaldıktan sonra uzun bir soluk alabilmek
İlk anne olacağını hissetmek…
Doğum sonrası o acılar ve sancılardan sonra taptaze tenin göğsüne yatırılması…
İlk kalp atışını dinlemek ilk gülüş, ilk tutuş, bardakla su içirirken.

kulağa gelen o çıt sesinden ilk dişinin çıktığını fark etmek bayram.
İlk adım atışı, yarım yamalak söylediği ilk kelimesini kulaklarında duyuşun bayram…

Bir dostunun mutlu bir anını paylaşabilmek, gecenin bir vakti burnuna bahçendeki melisanın kokusunu çekebilmek, çocuğunun üniversiteyi bitirdiği haberini almak, evlendirmek, eşleriyle mutlu olduklarını öğrenmek, torunlarınla ilk göz göze gelip gülümsediklerini fark etmek,
Gökten süzüle süzüle düşen bir kuşun tüyünün sevinci bayram
Bayram: güneşli bir havada aniden çiselemeye başlayan yağmurla coşmak
Akşam güneş öbür yarı küreye kaymaya başladığında önüne gelen bir kadeh rakı…
Gece yarısı bitirdiğin tablonun günışığında gözüne daha bir hoş görünmesi…
Sabah uyandığında yerlerde diz boyu kar görmen bayram…

Bayram: fırtına sonrası çocuklarının da içinde olduğu teknenin limana yanaştığını görmek
Bayram. En sıkıntılı olduğun bir anda unuttuğun bir alacağının banka hesabına yattığını öğrenmen… Kırılan elinin sargıları açıldığında parmaklarını yeniden oynatabildiği görmen bayram… Hasta olduğunu duyduğun can arkadaşının ölümcül hastalığını yendiğini duyman…
Platonik bir aşkla birini seven dostunun sevdiğine kavuştuğunu duyman, aynadan sana bakan senin, beğeniyle sana baktığını görmen bayram. Tuttuğun takımın maçı kazanması, attığın topun çemberden geçmesi, yazdığın yazının onlarca yorum alması… Bir yıla yakın zamanda blogtaki reklamlardan kazanılan 54 dolar gibi rakam işte bizim, benim bayramlarım. Eh ne demişler “Deliye her gün ve her şey bayram” der, hepinizin şeker bayramını sufi saja ekibi olarak candan kutlarız. Sevgilerimizle..
Devamı Buradan ...>>

QUERCUS / IF YOU GIVE UP, THEY GIVE UP. VİDEO

Yaşadığımız gezegenin sadece iki ayaklı canlılar olan bizlere ait olmadığını, yavaş yavaş kendimizi yok etmeye başladığımız bu sistemden acilen kurtulmamız gerekliliğini, artık bilinçli bir yaşam sürdürmemizi kısa ve öz olarak anlatmaya çalışmış QUERCUS bu animasyon ile artık hepimiz biliyoruz küresel ısınmayı bilmek yetmiyor. Artık hareket zamanı sloganları ise Siz vazgeçerseniz onlar da vazgeçer, haydi vazgeçmeyelim.
Devamı Buradan ...>>

İNANMIŞ OLANLARI ALDATMA YOLUNA GİDENLER:

“Allah’ı ve inanmış olanları aldatma yoluna gidenler, gerçekte onlar öz benliklerinden başkasını aldatmıyorlar. Ne var ki bunun farkında olamıyorlar.
Kalplerinde bir hastalık vardır da Allah onları hastalık yönünden daha ileri götürmüştür. Ve onlar için yalancılık etmiş olmaları yüzünden acıklı bir azap öngörülmüştür.
Onlara yeryüzünde bozgun çıkarmayın dendiğinde “tam tersine, bizler barış ve esenlik getirenleriz” demişlerdir.
Dikkat edin, gerçekte onlar bozgun getirenlerin ta kendileridir de bunun bilincinde olmuyorlar.”
Yukarıda yazdıklarım Kuran’ın Bakara suresinden alınmadır. Bu gün içinde bulunduğumuz ahvali ve güllük gülistanlık Ülkemizi bu hale getirenleri çok güzel anlatmıyor mu? Dinimiz insanlık yolundaki Allah’ın halifem dediği insana: barışa yönelik işler yapmasını, ikiyüzlülük, yalan, riyadan iftiradan, şeytanın aldatmacasından uzak durmasını öğütlemiştir. Öğütlemiştir de yaptıklarını süslü püslü Kuran’ın emriymiş gibi gösterenlerin hallerine ne olmuştur?.

Efendim günün birinde bir karı-koca varmış, öyle mutlu öyle huzurlu yaşıyorlarmış ki, şeytan dayanamayıp aralarını bozmak için formüller üretmeye başlamış. Ama her girişimi cevapsız kalmış bir türlü bu iki sevgiliyi ayıramamışmış. Bunu gören fesat bir kadın şeytana;
“- Bu dileğini yerine getiririm ama bir altınını alırım senin demiş .”Şeytan, kenara çekilmişşş.
Kocakarı işbaşında. Akşam vakti çalmış evin kapısını, genç kadın açmış.
“-Buyur teyzem, emret!”
“-Evladım, namaz vakti geldi, ezan okundu, şuracıkta namazımı kılsam müsaade eder misin hı? “ demiş. Genç kadın bir insana iyilik yapmak hizmet etmek fırsatı doğurduğu için Allah’ına şükredip mutlu memnun kapısını sonuna kadar açmış seccadeyi sermiş, abdest sonrası havlusunu tutmuş kadının. O arada kocasının işten dönme zamanı geldiği için sofra hazırlıyormuş, kadıncağızı da davet edeyim birlikte yemek yiyelim kocam da mutlu olsun diye düşünmüş. Kocakarı kabul etmiş bu teklifi, ama…
“-Evladım ben şimdi yesem olur mu çok açım” diye cevap vermiş sofraya bir tabak koymuş.
“-Olmaz evladım ben yalnız yiyemem ki sen de benimle yersen sevinirim, bir de ben çift tabakla çift çatalla yerim onları da getiriver” demiş. İki kadın yemeğe başlamışlar kadın bi bir tabaktan bir öbür tabaktan yiyormuş. Tam o sırada kapı çalmış genç kadın sevinçle kapıyı açmış:
“Ah, kocacım hoş geldin sefalar getirdin, nur yüzlü bir tanrı misafirimiz var gel de seni de tanıştırayım” demiş. Adam hoş geldin diye elini uzattığında kocakarı,
“-Evladım sen de kimsin, kimin nesisin? diye sorduktan sonra aldığı cevaba karşılık,
“-Vayyy kızııım, sen her gelene kocam mı diyorsun, demin gelen kocan değil miydi?
“-Aha bu tabağı çatalı. Şimdi de bunu mu alacaksın sofrana ben böyle utanmazlık vallahi hiç görmedim Allah seni ıslah etsin.” diye evden çıkıp gitmiiiş. Şeytan dışarıda altını bir çubuğun ucuna yapıştırmış halde uzatmış kocakarıya,
“-Al, al al Ben şeytan, şeytan olalı senin bu yaptığın şeytanlık gibi bir kötülük yapmadım.
“-Al altınını da benden uzak dur.”demiş.
Günümüzde öyle akıl almadık olaylarla karşılaşıyoruz ki, dilimiz ağzımızda büyüyor ve yorumlamak için bile kelimeleri yan yana getirip cümle oluşturamıyoruz. İnsanların vicdani duyguları Allah Muhammet Ali aşkına yanağından bir öpeyime getiriliyor. Uyutulma ve susturulma hipnozları bir zamana kadar. Bu insan da uyanacak ölüm uykusundan, elbet çıkacak ümitsizlik batağından
.Atatürk’ün şu sözleri yüreğime su serpiyor.
“Dünyanın yarısını her zaman, dünyanın hepsini bir zaman aldatmak mümkündür. Fakat bütün dünyayı her zaman aldatmak mümkün değildir.”
Sevgilerimle Dilek.....
Devamı Buradan ...>>

ÇİRKİN İNSAN YAVRUSU/TİYATRO

Sufi saja ekibi olarak dostlarımız Oyuncu Yelda Baskın ve Elif ürse'ye sahne hayatlarında da özel yaşantılarında da üstün başarılar dileriz."İnsan yavruları bizce herzaman güzeldir" diye de oyunu tekzip ederiz.Sevgilerimizle.

Oyun deposu, Ekim 2007’de dansçı ve koreograf Maral Ceranoğlu, dramaturg Ceren Ercan ve oyuncular Yelda Baskın, Gülce Uğurlu ve Elif Ürse tarafından kurulan genç bir tiyatro topluluğu. Türkiye’de güncel olanın tiyatro sahnesinde karşılığını bulamaması sıkıntısıyla yola çıkan topluluk, hareketsel ve sözel ifadenin anlatım olanaklarından faydalanarak gerçekleştirdikleri ilk oyunları “Çirkin İnsan Yavrusu” ile Türkiye’de siyasi zeminde oluşan/oluşturulan kutuplaşmaların gündelik hayattaki izlerini sürmeyi seçti.

“Çirkin İnsan Yavrusu” biri başörtülü, biri Kürt biri de lezbiyen üç karakterin kimliklerini oluşturma süreçlerini ve bu süreçte toplumun önyargılarıyla baş etme çabalarını ele alıyor. Birbirine değmeksizin sürüp giden hayatlarının içinde üç karakterin de kesiştikleri nokta, toplumun önyargı ve müdahaleleriyle karşılaştıkları alanlar. Kimliklerinin farklılığına rağmen toplumsal açıdan karakterlere yaşatılanların aynılığına vurgu yapan oyun, bu üç kadının karakterleri ve yaşam olasılıklarıyla değişen tepki verme biçimlerini mercek altına alıyor. Gerçek deneyimlerden ve doğaçlamalardan yola çıkarak yazılan metnin yapısı Hans Christian Andersen’in “Çirkin Ördek Yavrusu” masalı üzerine kuruldu.
http://oyundeposu.wordpress.com/
Devamı Buradan ...>>

KAPARİ

Kapari, olgunlaşmamış çiçek tomurcukları, yarı olgunlaşmış meyveleri ve küçük yapraklı genç sürgünleri ile ülkemizin kurak ve kıraç yörelerinin eğimli, tarıma uygun olmayan alanlarında doğal olarak yüzyıllardır varlığını sürdüren geniş bir yayılış gösteren, çok yıllık, çalımsı bir bitkidir. Kapari, halk arasında “kapari, gebere otu, kapara, devedikeni, gebre, gebere, geber otu, gevil, bubu, kebere, karga kavunu, yılan kabağı, yumuk, bugo, kepekçiçek, beri kemeri, menginik, keper, kepere, kedi tırnağı, şeballah, hint hıyarı, gavur bostanı” gibi, ülkemizin farklı yörelerinde çeşitli adlarla da anılan bir bitkidir.

ŞİFASI: Kuvvet verici, idrar söktürücü gibi tıbbi özellikleri olduğu; ekstratının yaşlı ciltleri. canlandırıcı ve normal hale getirici kozmetik özellikleri de olduğu belirtilen kaparinin asıl önemi bezelye büyüklüğündeki tomurcuklarının protein ve vitamin, mineraller, rutin ve hardal yağı glikosidi yönünden oldukça zengin olması, onu doyurucu bir gıda haline getirmektedir.

Kaparinin tomurcukları salamura edildikten sonra zeytinyağı ve limonla işlem görerek
mezeye dönüştürülmekte, ABD’de ve özellikle Batı Avrupa ülkelerinde meze olarak büyük bir rağbet görmektedir. Tomurcukların dışında “karpuzcuk” da denilen meyveleri ve sürgün uçları da salamura ve sirkede muhafaza edilmek suretiyle gıda olarak değerlendirilmektedir. Kapari, gıda amacıyla tüketilirken, insanlar aynı zamanda bu bitki sayesinde pek çok hastalığa karşı bağışıklık da kazanmaktadırlar. Kaparinin meyveleri ve tomurcuklarının yanı sıra köklerinin kabuğu (taze ya da kurutulmuş) ve suyu, dövülmüş kökleri ve yapraklarının ezilmesiyle hem doğrudan hastalıkların tedavisinde, hem de bu amaçla çeşitli hastalıkların tedavisinde kullanılmaktadır
Romatizma

Kan bozuklukları

Felç

Karaciğer fonksiyonları düzenleyici

Multipl Skleroz MS hastalığı

Hemoroid

Diş Ağrıları

İdrar söktürücü

Balgam söktürüc....
Devamı Buradan ...>>

AŞK'IN AHTAPOT HALİ

Sonbaharın kendini iyice hissettirdiği şu günlerde, üstümüze dökülen sarı yaprak rehavetini ortadan kaldıracak güzel, neşeli,anlamlı ve ders verici bir animasyon "aşkın ahtapot hali"nin yansıması.İyi seyirler.
Devamı Buradan ...>>

DİNLENESİ / Enigma - Seven Lives Many Faces

Sufi-saja'nın bu ara dinlerken zevk aldığı yeni bir albüm, mutlaka dinlemeye çalışın tavsiyemiz.
Devamı Buradan ...>>

BLOG DOSTLARIMIZ

İşte biz. Bize dair bizler:

Daha sufi saja’yı yaratmadan evvel bir yerde okuduğumuz yazının şimdi ne kadar anlamlı olduğunu hissediyoruz. "Nette yazı yazmak, içine yazınızı koyduğunuz bir şişeyi denize bırakmaktır" diyordu. Gerçektende öyleymiş, çok kısa zamanda bu dünyada da sesimizi duyurabildiğimiz blog emekçileri suya yazı yazan dostlar edindik.Bu su, yazılarımızla birgün sevgi okyanusuna dönüşecek inşaallah. Bunların bazılarını sizler sufi saja içerisinde bulunan takip ettiklerimizden biliyorsunuz fakat onların isminin ve yazdıklarının duyulması ve bize verdikleri destek babında isimlerini burada yayınlıyoruz. Ve onlara teşekkür ediyoruz. İşte blog dünyasının yazı ve düşünce savaşçıları. Mutlak sizde ziyaret edin deriz bizden söylemesi.sufi
GAYKEDİ
TÜTÜ
AYDAN ATLIYAN KEDİ
BEYAZ ÇİKLET
FASULYENİN GÜNLÜĞÜ
YAŞAMIN KIYISINDA
BLOG MANİA EDİTÖRÜ
BİRDEN BİRE
KIRMIZI GÜNLÜK
FİKRİMİN İNCE GÜLLERİ
ŞİMDİ O KANATLATINI RÜZGARA AÇMIŞ
YILDIZ YAĞMURLARI
İLHAM PERİSİ
SESSİZ SAYFA
ÖYKÜ ATOLYESİ
KOZA
SEVİL
TATLI ŞURUBUM
VLADİMİR
Devamı Buradan ...>>

O ADAM SEN DEĞİLSİN

Buddha bir ağacın altında öğrencileriyle oturmaktadır. Bir adam gelir ve yüzüne tükürür. Buddha yüzünü siler ve adama sorar, "Başka? Başka ne söylemek istiyorsun?" Adam şaşırır, çünkü bir insanın yüzüne tükürülünce "Başka?" diye sormasını beklememiştir. Böyle bir deneyimi yoktur. Daha önce insanları hep aşağılamıştır ve onlar da kızarak tepki vermiştir. Ya da korkudan gülümsemiş ve adama yaranmaya çalışmışlardır. Ama Buddha ikisini de yapmamış, ne öfkelenmiş, ne de korkmuştur. Sadece düz bir şekilde "Başka?" diye sormuştur. Tepki vermemiştir.
Ama Buddha'nın öğrencileri öfkelenir, tepki verir. En yakın öğrencisi Ananda der ki: "Bu çok fazla, buna tahammül edemeyiz. Sen öğretine devam et, biz de şu adama bunu yapamayacağını gösterelim. Cezalandırılması gerekiyor. Yoksa herkes aynı şeyi yapmaya başlar."
Buddha konuşur:"Sesini çıkartma...

O beni kızdırmadı, ama siz kızdırdınız. O bir yabancı, buralara yeni gelmiş. Benim hakkımda bir şeyler duymuş olmalı; 'bu adam tanrıtanımaz, tehlikeli, insanları yoldan çıkarıp yanıltıyor' gibi şeyler. Benim hakkımda bir fikir edinmiş. O bana tükürmedi, kendi fikrine tükürdü; beni tanımıyor ki, bana nasıl tükürmüş olabilir? Eğer düşünürseniz, o kendi zihnine tükürdü. Ben onun bir parçası değilim, ve görüyorum ki bu zavallı adamın söyleyecek başka bir şeyi olmalı. Çünkü bu, bir şey söylemenin bir yolu; tükürmek bir şey söylemenin bir yolu. Bazen dilin yetmediğini hissettiğin anlar olur; derin sevgide, yoğun öfkede, nefrette, duada. Dilin yetmediği yoğun anlar olur. O zaman bir şey yapman gerekir. Derin sevgi duyduğunda, birine sarılırsın; ne yaparsın orada? Bir şey söylersin. Çok öfkelendiğinde birine vurursun, tükürürsün, bir şey söylüyorsundur. Bu adamı anlayabiliyorum. Söyleyecek başka bir şeyi daha olmalı. O yüzden 'Başka?' diye sordum."
Adam daha da çok şaşırır! Ve Buddha öğrencilerine der ki: "Siz beni daha çok kızdırdınız, çünkü siz beni tanıyorsunuz, benimle yıllarca yaşadınız, ama yine de tepki veriyorsunuz."
Şaşıran, kafası karışan adam evine döner. Bütün gece uyuyamaz. Bir buddha gördükten sonra artık eskisi gibi uyumak zordur, mümkün değildir. Bu deneyim tekrar tekrar aklına gelir. Ne olduğunu kendine açıklayamaz. Titreme, terleme nöbetleri geçirir. Böyle bir adama hiç rastlamamıştır; bütün zihni, bütün kalıpları, bütün geçmişi dağılır.
Ertesi sabah geri döner. Buddha'nın ayaklarına kapanır. Buddha sorar: "Başka? Bu da sözle söylenemeyeni söylemenin başka bir yolu. Ayaklarıma dokunduğun zaman, sözcüklere sığmayan, sıradan dille anlatılamayan bir şey söylüyorsun." Buddha devam eder: "Bak bu adam yine burda, bir şey söylüyor. Çok derin duyguları olan bir adam bu."
Adam Buddha'ya bakar: "Dün yaptığım şey için beni affet."
Buddha cevap verir: "Affetmek mi? Ama ben, dün o hareketi yaptığın adam değilim ki. Ganj nehri sürekli akıyor, o hiçbir zaman aynı Ganj değil. Her adam bir nehirdir. Senin tükürdüğün adam artık burada değil; aynı onun gibi görünüyorum, ama aynı değilim, bu yirmidört saatte öyle çok şey oldu ki! Nehirden çok su aktı. O yüzden seni affedemem, çünkü sana kızgın değilim."
"Ve sen de yenilendin. Görüyorum ki sen dün gelen adam değilsin, çünkü o adam kızgındı. O kızgındı, ama sen önümde eğilip ayağıma dokunuyorsun, nasıl aynı adam olabilirsin? Sen o değilsin, o yüzden bunu unutalım. O iki adam; tüküren adam ve tükürülen adam, artık yok. Yakına gel. Başka şeylerden konuşalım."....
Devamı Buradan ...>>

9 EYLÜLDE DOĞMALISIN ATA

Hani neyse kaçındığın, hoşlanmadığın şey; o gelir ya başına, Ben de sevmem:
Birini beklemeyi,
Maaş gününü,
Mevsimlerin dönüşünü,
Gidenin gelişini,
Gecenin örtüsünü,
Güneşin doğuşunu,beklemeden gelsin herşey isterim.
Zaman denen izafi kavram: beklerken uzar da uzar çünkü.
Beklenen geldi mi saatler koşar dörtnala Arap atı gibi. Sayamazsın günleri geceleri. Takvim yaprakları bir bir üst üste kapanır da hangi mevsim, hangi ay hangi boyuttasın fark edemezsin.
Hamile olup bebek bekleyen gelinlerimin yüzlerine meraklı gözlerle bakışlarım, ya da saat başı bir şeyleri bahane edip telefon edişlerim kim bilir ne çok rahatsız etmiştir onları? Beklettiklerinden dolayı suçlu bile hissetmişlerdir belki kendilerini..
Neyse o günler bir asır gibi uzun geliyordu bana o zamanlar. Telaşlı bir insan mıyım hayır! Sakinliğin ardında bir anne olmanın ne menem şey olduğunu takdir edenlerdenim o kadar. Çünkü bir anne ölümü göze almaktadır doğumhanenin kapısına geldiğinde, sadece bu özveri ve cesarettir beni bu kadar meraklı kılan şey. Babam;
“-Tabiatın kuralı bu,” kızım derdi.
”-Def-i tabii kadar kolay.”Sonra parmağını bala batırır,” baldaki çukurluk kaybolduğu gibi sendeki açıklıkta kaybolacak.”
ATA’nın yani 4.Torunumun babası, önce 30 Ağustos demişti doğum tarihi için bebeğin. Zafer bayramı ya o gün! Ata, o gün gelmedi. Bu sefer oğlum 9 Eylül de doğmalısın diye bir ültimatom patlattı.9 Eylül’e kodladı doğumu.8 Eylül gecesi sancılar ufak ufak başladı, burası İstanbul, ev Kemerburgaz’da. Evle” hastane “Avrupa Florance Nightingale Araştırma ve uygulama merkezi ” arası bir buçuk saat Gece 23.00 te yola çıkıldı, arabada marşlar çalınarak. Doğumu; Doktor Herman Bey yaptıracak. Doktorlar, hemşireler, arada sırada bebeğin yavaşlayıp duran kalp sesleri daha onlarca bitmek bilmeyen sancı dalgaları, gözle görülür bir telaş,her doktorun ayrı ayrı incelediği raporlar...vs.vs
Bir asır süren o arayı daha fazla anlatamayacağım. Siz tahmin edin.
Nihayet 9 Eylül sabaha karşı 5.57 de Ata’mız dünyaya geldi. Güzel annesinin onca mücadelesinden sonra bebeği kucağına verildi çok şükür. Beyaz bir tüy odamıza usulca seğirtti, bulutlardan süzülen yağmur, damlardan ağaçlardan tozu toprağı süzdü yıkadı. Hastaneden çıkış, eve varış aracımıza kanat takmışız gibi hoş bir akış içinde oldu. Annenin sütünü verebilme mücadeleleri, yetti yetmedi bilmecesi, doğduğundan bu yana her gün iki kez banyosu-artık bebekler göbek düşmeden yıkanabiliyor-gazının giderilmesi, gece-gündüz ayrımı, uyku düzeni bunların hepsi halledildi.
Şu anda bir haftalık bebeğimiz. Zaman zaman okula gideceği günü, hatta mezuniyet törenini, âşık olacağı, spordaki başarıları gibi şeyleri düşünüp ağlayabiliyoruz bile artık.
Yani hiçbir şey bizlere beklemek kadar zor gelmedi. Upuzun saatlere yayılmış zaman; kısaldı bir anın içine sığıverdi.
Beklerken; zaten gelecek olan, gelecekte gelmesi gerektiği anda gelecekti, ne bir dakika önce, ne bir dakika sonra. İşte Tanrı kendinden kendini yine en güzel surette yaratmıştı çok şükür.
Bir hikâye ile bitirmek istiyorum yazımı;
Anadolu’da köyün birinde kadının birinin 3 oğlu varmış. Tarlada, sabanda, biri sırtında biri karnında elinde yaba ayağında çarık onları büyütmüş. Yıllar sonra 3 oğul da meslek sahibi olmuş: biri doktor, biri mimar, biri ressam.
Ressam olan büyük şehirde ilk sergisini açtığında anacığını da davet etmek istemiş açılışa Kadın köyünden çıkıp gelmiş, elinde küçük bir çarıkla.
“-Oğulcuğum, biriktirdiğin paraları bu çarıkcığa atasın, bir de sana ana nasihati: Dünyadaki 5000 insandan biri olasın.”demiş. Oğlan mahcup arkadaşlarından utanıp anasına eğilmiş;
“-Ana’cığım dünyada beş bin insan değil milyonlarca insan yaşıyor.”
“Haaayır, oğulcuğum ben insan olan insanlardan bahsediyorum, diğerlerinden değil.” Demiş.
Benim de torunlarıma Eren, Yasemin, Ege, Ata ve Tüm dünya çocuklarına nasihatim:
İNSAN olmaları. Kalın sağlıcakla.Tontini....
Devamı Buradan ...>>

MUSTAFA/ Can Dündar

Can Dündar, genç yaşlı herkesin hafızalarına kazınan “Sarı Zeybek”ten sonra bir Atatürk belgeseli daha yaptı. Adı: “Mustafa...”
Pek çoğu özgün fotoğraflar ve filmlerden oluşan mekânlara zaman zaman çizgi roman tarzı görüntüler de yerleştirilmiş.
Son yılların Batı filmlerinde bu teknik kullanılıyor ve gençler bu tadı tanıyor. Bazı mekânlarda tarih yeniden görüntülenmiş. Örneğin... Mustafa Kemal’in Ankara’da karşılanışının canlandırılışı.
Böyle sahnelerde kamera uzaktan çalıştırılmış. Filmin özünden uzaklaşan “Atatürk’e benzedi - benzemedi” gibi tartışmalar çıkmasına olanak verilmemiş.
Can Dündar, “Mustafa’da biz ..onun en yalın haline ulaşmaya çalıştık. O’nu sadece annesinin çağırdığı isimle hatırlamak ve hatırlatmak istedik” diyor.
Atatürk’ün Selanik’ten başlayan ilk yıllarını filmde Yunan bir çocuk (Yorgo) canlandırıyor. Kendi halkına bir dönem düşman belletilen Mustafa Kemal’in çocukluğunu nasıl da istekli oynamış.
Filmin afişinde yer alan ve muhacirliği, yurt arayışını temsil eden çalıdan ev sahnesinde ise Makedonyalı bir çocuk oynuyor.
Filmde Atatürk’ün 7 farklı dönemi için 7 farklı oyuncu yer alıyor.
Filmin müzikleri, Atatürk gibi Balkanlar’dan yetişmiş küresel müzisyen Goran Bregoviç’e ait.
Atatürk’ün doğduğu Selanik’ten Manastır’a, Şam’dan Berlin’e, Sofya’dan Karlsbad’a kadar her coğrafyaya gidilerek, doğduğu odadan öldüğü odaya kadar hayatı yerinde görüntüleniyor.
Atatürk’e dair yazılmış kitaplar, yerli-yabancı basının diplomatik yazışmaları taranıyor. Atatürk’ten kalan eşyalar, onu anlatan anılar, çalıştığı karargâhlar, yaşadığı evler, geride bıraktığı belgeler, sevdiği müzikler, söylediği sözler derleniyor.
Atatürk’ün daha önce görülmemiş fotoğraflarına, hatıralarını yazdığı not defterlerine, yakınlarına yolladığı çok özel mektuplarına, günlüğüne, el yazmalarına ulaşılıyor.
Selanik’ten Dolmabahçe’ye yolculuk tamamlanıyor.
Yolculuğun son durağı, 29 Ekim’de sinemalar...
Güneri Civaoğlu.....
Devamı Buradan ...>>

KAKTÜSÜM ÇİÇEK AÇTI

3 yıl önce denize nazır, ailecek çok sevdiğimiz balkonumuzu çiçeklendirmeye heveslendim. Çocukluğumda annemin evimizin bir köşesinde yetiştirdiği o mis kokulu çiçekleri hep özlemiştim. Özellikle o mum çiçeğinin kokusunu hiç unutmam kapıyı açınca yüzüme vururdu, huzur verirdi bana.
Ha bugün, ha yarın derken bir bahçe çiçekçisine girip, derdimi anlattım. 'Ben balkonumun açan çiçeklerle dolu olmasını, hepsinin rengârenk çiçek açmasını istiyorum' dedim. Bir kaç saksı çiçek seçtik beraber. 'Abla' dedi sonra çiçekçi 'bak bunu al. Çiçeği açınca gelip bana teşekkür edeceksin, şaşıracaksın' elinde küçücük bir saksıda garip bir kaktüs duruyordu.
Bir adama baktım bir de kaktüse bu mu dedim içimden 'hadi be, bu açsa ne olur ki.' ..
Neyse çok sıcaktı ve yorulmuştum. Hayır demedim adamcağıza. Diğerleriyle beraber aldım getirdim eve. Büyük bir şevkle saksılarını, topraklarını değiştirdim hepsinin. Ama kaktüsün saksısı ve toprağı yeterli geldi gözüme. Güneş sever demişti adam o yüzden onu en çok güneş gören yere koydum. 1–2 ay geçti hepsi çiçeklerini açtı. Kimisi yerini beğenmedi değiştirdim. Suladım, onlara bakmayı çok sevdim, özellikle çiçekli olanları. Sevdiklerim de daha bir fazla büyüdü farkındaydım, sevgili Kaktüs hariç tabii. Sadece büyüdü o, ne taraftan geliyorsa güneşi o tarafa doğru büyüyordu. Pek fazla su da istemiyordu. Onun suyu güneşti...
3 yıl geçti gitti. Bu baharda topraklarını değiştirmek için işe kalkışınca elim ona gidiverdi. 'Ben bunu atacağım' dedim anneme. Boşu boşuna saksıyı işgal ediyordu. 'Görüntüsü de bi acayip'... Annem 'atma ben onun bir saksını değiştireyim' dedi. İtiraz etmedim. Neyse güzel! Çiçeklerimin arasında yerini aldı yine kaktüs. Diğerleri boy attı, çiçekleri o biçim... Nasıl mutlu oldum ama kaktüste hala tık yoktu işte. Ona öyle alışmıştım artık.
Geçen gün elimde su şişesi sularken çiçeklerimi gözüm kaktüsün saksısındaki kelebeğe ilişti aaaaaa dedim 'ne güzel kelebek'. Elimi attım hemen uçmadan görmek için. Aman tanrımmmm o da neee. Bu nasıl bir güzellik, Allahın bir mucizesi. Kelebek desem değil, denizyıldızı desem hiç değil.
'Kaktüsüm çiçek açtıııııı anneee bakkkkkkk.' Kendime gelmem 5 dakikayı buldu. Çocuklar gibi sevindim. Hemen çiçekçinin söylediği geldi aklıma 'abla çiçeğini görünce bana teşekkür edeceksin demişti şaşıracaksın'...
Hemde ne şaşırdım. O güzelliği görüp te şaşırmamak mümkün müydü? Baktım hatta bakmalara doyamadım, kıyamadım. Hemen resimledim, sizinle de paylaşmak istedim.
Veee hiç ummazdım ama onun sayesinde kendime bir hayat dersi bile çıkardım. Görünüşte hoşumuza gitmeyenler, inanılmaz güzellikleri de saklayabilir içlerinde dedim hemen . İnsanları güzel çirkin diye ayırt etmem asla ama hiçbir şeyi, hiçbir varlığı güzel çirkin demeden sevmek gerektiğini hatırladım sayesinde, o güzel kaktüs nasıl da ders verdi ama. Keşke açmadan görebilseydim içindeki güzelliğini. Onu daha önceden sevseydim daha önce açar mıydı sizce?
Bu arada bu yazımı aramıza yeni katılan ATA’ ya armağan etmek istiyorum. Umarım onunda içinde hep güzellikler açsın. Her mevsim.
Sevgiyle.....
Devamı Buradan ...>>

KULAĞINDAN GİRENİ YÜREĞİNE GÖM

İki komşu ülkenin hükümdarları birbirleriyle savaşmazlar, ama her fırsatta
birbirlerini rahatsız ederlerdi. Doğum günleri, bayramlar da ilginç
armağanlar göndererek birbirlerine zekâ gösterisi yaparlardı.
Hükümdarlardan biri, günün birinde ülkesinin en önemli heykeltıraşını
huzuruna çağırdı. İstediği, birer karış yüksekliğinde, altından, birbirinin
tıpatıp aynisi üç insan heykeli yapmasıydı. Aralarında bir fark olacak ama
bu farkı sadece ikisi bilecekti.
Heykeller hazırlandı ve doğum gününde komsu ülke hükümdarına gönderildi.
Heykellerin yanına bir de mektup konmuştu.
Söyle diyordu heykelleri yaptıran hükümdar: ..

"-Doğum gününü bu üç altın heykelle kutluyorum. Bu üç heykel birbirinin tıpatıp aynisi gibi görünebilir. Ama içlerinden biri diğer ikisinden çok daha değerlidir. O heykeli bulunca bana haber ver."

Hediyeyi alan hükümdar önce heykelleri tarttırdı. Üç altın heykel gramına
kadar eşitti. Ülkesinde sanattan anlayan ne kadar insan varsa çağırttı.
Hepsi de heykelleri büyük bir dikkatle incelediler ama aralarında bir fark
göremediler.

Günler geçti. Bütün ülke hükümdarın sıkıntısını duymuştu ve kimse çözüm
bulamıyordu. Sonunda, hükümdarın fazla isyankâr olduğu için zindana
attırdığı bir genç haber gönderdi. İyi okumuş, akilli ve zeki olan bu genç,
hükümdarın bazı isteklerine karşı çıktığı için zindana atılmıştı.

Başka çaresi olmayan hükümdar bu genci çağırttı. Genç önce heykelleri sıkı sıkıya inceledi, sonra çok ince bir tel getirilmesini istedi.

Teli birinci heykelciğin kulağından soktu, tel heykelin ağzından çıktı.
İkinci heykele de ayni işlemi yaptı. Tel bu kez diğer kulaktan çıktı.
Üçüncü heykelde tel kulaktan girdi ama bir yerden dışarı çıkmadı. Ancak
telin sığabileceği bir kanal kalp hizasına kadar iniyor, oradan öteye
gitmiyordu.

Hükümdar heykelleri gönderen komsu hükümdara cevabi yazdı:

"Kulağından gireni ağzından çıkartan insan makbul değildir.
Bir kulağından giren diğer kulağından çıkıyorsa, o insan da makbul
değildir.
En değerli insan, kulağından gireni yüreğine gömen insandır.
Bu değerli hediyen için çok teşekkür ederim."....
Devamı Buradan ...>>

MUHALEFETÇİLER

Her konuda söyleyecek bir sözü olanlar vardır. Bilsin ya da bilmesin mutlaka bir yorum yapabilir kendince. Nasıl da can sıkarlar bilirim. Öyle değil işte kardeşim bi susup dinlesene karşındakini. Neden kabul etmezsin ki?
Hele bu bilmişliği sadece muhalefet olmak için yapanlar vardır ki aman aman. Yaka silktirirler insana. Tuzluya tuzsuz derler, yanlışa doğru, güzele çirkin... Onların doğrularından başka, söylenileni kabul etmezler. Bir annenin bebeğine nasıl bakacağına karışırlar, işini nasıl yaptığına müdahale ederler, her şeyin iyisini onlar bilir, siz kendi kendinize bir şeyler anlatmaya çalışsanız da her bokologtur onlar. Bu konuda ihtisaslarını bile yaparlar hatta. Ortadan ikiye ayırırlar işte sizi. Sabır taşı olsanız çatlatırlar.....
Bir de her şeyi gerçekten bildiklerini zannedenler vardır ki onlar en tehlikelileridir. Kimsenin yaptığını beğenmezler, hep eleştirirler karşısındakinin fikirlerine değerlerine önem vermeden. Güzelini yererler, yemeklerini hazırlayıp getirene eline sağlık demek yerine bunu böyle yapsan daha iyi olur derler, ukaladırlar. Bütün gün çalışıp didinip bir şeyler yapmaya çalışanlara bir güzel söz söylemezler. Ama onlar hep beklerler pohpohlanmayı. Sizi gerip gerip çok gerginsin, sinir küpüsün diye sizi suçlu çıkarırlar, onlar halis muhlis zeytinyağıdır da suyun üstüne bile çıkarlar.
Nasıl zordur böyleleriyle uğraşmak. Derdinizi anlasınlar diye beklersiniz. Bir şeyler anlatıyorsunuz da kime! Dırdırcı olur çıkarsınız oysa bir derdiniz vardır onu anlatmaya çalışırsınız çaresizce. Sonucunda bir şeyin değişmeyeceğini bile bile konuşursunuz ya biraz da dırdırcı olursunuz o zaman ister istemez. Ya bu diyardan gideceğim ya da değiştiremediklerime katlanacağım dersiniz. Zira deveye hendek atlatmak daha kolaydır bilirsiniz.
Bütün pozitif enerjinizi çeker yutarlar bir çırpıda, yapmak istedikleriniz kursağınızda kalır, hayaller bir köşede... Karşınızdaki haklı olur her zaman siz de olmadığınız kalıplara sokulur ortada kalırsınız. En iyisi mi vazgeçersiniz halinizi anlatmaya çalışmaktan hayat denizinde akıntıya bırakıverirsiniz kendinizi. Anlatamazsınız ki "marifet iltifata tabiidir"i.......
Devamı Buradan ...>>

ANNEYİM, ANNESİN, ANNE

"Anne olunca anlarsınız" derdi annem, en küçük bir tartışmamızda. Hep geçerli bir sebebi vardı çocukları için üzülmeye, sevinmeye, gurur duymaya ya da duymamaya. Çünkü o anneydi. "Çocuklarınız olunca göreceksiniz, o zaman anlayacaksınız."
O zamanlar anlamazdık tabii ya da anlayamazdık. Ama bu laf hep kulağımda yer etmişti. Anne olunca anlamak!. Neyi anlayacaktık acaba? Hep düşünürdüm o zamanlar anne olmak neyi farlılaştırabilirdi ki? Kızınca daha mı fazla kızılıyordu ya da üzülünce daha bir içine mi dokunuyordu insanın...
Vee yıllar geçti annesinin kızı büyüdü. Aşkının peşinden,..

bıraktı anacığının o hükümet gibi kucağını da evlendi sevdiğiyle. Zaman su gibi ya, o zamanlar çok uzak gelen ANNELİK bile kapısındaydı artık...
İnsan bebeğini içinde taşıyorken anneliğin tam olarak farkına varamıyormuş ben bunu anladım. Kolaymış meğer onu karnında beslemek, büyütmek. Ne zaman ki kucağına alıyormuşsun Anne oluyormuşsun işte o zaman...
Karnımda oradan oraya hareket eden varlık artık kucağımda. Hala, arada sırada kaRNIMda ki harekelenmeyle o günlerime dönüyorum sanki. Nasıl özlediğimi fark ediyorum hemen. Dokunuyorum karnıma okşamak geliyor içimden ama yanımda kucağımda olmasından o kadar memnunum ki Anne olduğumu onu sarmalayınca daha iyi anlıyorum Bakışlarını üzerimde hissetmeyi, arkamdan ağlamasını, uyanınca beni aramasını seviyorum. Karnımda olduğu günleri de asla unutmayacağımı biliyorum...
Anlıyormuşsun hakikaten. Onun tırnağını keserken minicik etine bir zarar gelip ağlasa, anne 3 gün ağlıyormuş. Küçücük bedeni virüslerle savaşırken, gözüne bir damla uyku girmiyormuş işte. Biraz huysuzlansa Annenin huzuru tümden kaçıyormuş, öksürünce annenin ciğeri acıyormuş, ağladıkça, döktükçe gözyaşlarını o güzel gözlerinden aslında annenin yüreği ağlıyormuş. Emmiyorsa memesini annenin karnı gurulduyormuş ve o mutluysa, gülücükler saçıyorsa etrafa, memnunsa dünyalar annenin oluyormuş.
Evet, anne olunca anlıyormuş insan.
Yavrusundan kötü bir söz duyunca neden çok gücüne gidiyormuş tahmin ediyorum artık. Her ne kadar istemesek de üzmüşüzdür annemizi zamanında, belki bir kırıcı söz, belki yersiz bir hareket. Öyle ya da böyle hak etmediği bir şeylere karışmışızdır mutlaka. Ve bütün anneler ANNE olunca pişman olmuşlardır sonuna kadar buna eminim.
Şimdi Annelerimi daha bir sever oldum, daha bir anlar oldum. Verilen emekleri az çok tahmin eder oldum. Onlara verilen en güzel emanetlerini nasılda şefkatle, sevgiyle büyütüyorlar, kısacık gelen bir ömürde neler bekliyorlar evlatlarından, hisseder oldum. Yeri geldiğinde hem anne hem de baba olabilmek gerektiğini, yeni bir birey, vatana millete hayırlı bir evlat yetiştirecek olmanın ne kadar kutsal, ne kadar güzel, ne kadar zor olduğunu anlar oldum işte......
Devamı Buradan ...>>